روانشناسی کودک
.
bibak
درباره وبلاگ
مطالب اخير
ورود کاربران
نام کاربری :
رمز عبور :
رمز عبو را فراموش کرده ام
آرشيو وبلاگ
خبرنامه

عضویت سریع
نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : *

جستجو

­

­

کودک بیش فعال و ورزش­

­

چرا ورزش برای کودک بیش فعال ضروری است؟­

­

همانطور که می دانید یکی از نشانه های بیش فعالی در کودک بی قراری است. اگر تا به حال با یک کودک بیش فعال مواجه شده باشید، حتما متوجه شده اید که نمی توانند چند دقیقه سرجایشان بنشینند و دائما توی صندلی شان وول می خورند.

­

طبیعی است که ورزش کردن راهی برای آزاد کردن این انرژی های نهفته در کودک است و در کنار دارو و رفتار درمانی می تواند به بهبود وضعیت فرزندتان کمک کند­علاوه بر این ورزش کردن کودکان بیش فعال باعث بهبود عدم توجه، تکانش گری و مهارت های اجتماعی این بچه ها خواهد شد.

­

کدام ورزش ها برای کودکان بیش فعال توسط کارشناسان­توصیه می شود؟

­

دوچرخه سواری، شنا و فوتبال جزو ورزش هایی هستند که متخصصان برای کودکان بیش فعال توصیه می کنند.

­

چه میزان ورزش برای کودک بیش فعال مناسب است؟
۶۰ دقیقه ورزش متوسط تا شدید در تمام روزهای هفته. جالب است بدانید که حتی خارج شدن از خانه و گذراندن چند دقیقه وقت در فضای باز هم می تواند کودک بیش فعال را آرام کند. بر اساس مطالعه ای که به تازگی انجام شده، پیاده روی آرام کودکان بیش فعال حتی به مدت بیست دقیقه باعث می شود که بتوانند بهتر و بیشتر تمرکز داشته باشند و مراقبت از کودک را آسانتر می کند.

­

­تاثیر ورزش بر مغز کودک بیش فعال­

ورزش و فعالیت بدنی فقط به تقویت ماهیچه ها کمک نمی کند، بلکه مغز کودک را نیز ورزیده می کند. وقتی بچه ها ورزش می کنند مغزشان شروع به ترشح ترکیبات شیمیایی می کند که با آنها انتقال دهنده عصبی گفته می شود. از جمله این انتقال دهنده ها می توان به دوپامین اشاره کرد که نقش مهمی در افزایش تمرکز کودک بیش فعال دارد.
داروهایی که برای درمان بیش فعالی کودک تجویز می شود هم دقیقا همین تاثیر را داشته و باعث افزایش انتقال دهنده های عصبی می گردند. پس طبیعی است که با ورزش کردن می شود علائم بیش فعالی را در کودک کاهش داد یا مهار کرد. خبر خوب دیگر هم اینکه با ورزش کردن می شود عملکرد و تاثیر دارو را بر کودک بیش فعال تقویت کنید.
محققان معتقدند که ورزش و فعالیت بدنی به چند شیوه مختلف بر مغز کودک بیش فعال اثر می گذارند:
۱- به نظر می رسد جریان خونی که به بخش های دخیل در فکر کردن، برنامه ریزی، کنترل هیجانات و رفتار مغز کودک بیش فعال می رسد، به اندازه کافی نیست، در حالیکه ورزش کردن می تواند جریان خون به این بخش های مغز را بهبود دهد.
۲- ورزش کردن عروق خونی مغز را تقویت می کند و در نتیجه باعث بهبود قدرت فکر کردن در کودک بیش فعال می شود.
۳- ورزش کردن فعالیت بخش هایی از مغز را که مسئول فکر و تمرکز هستند، بهبود می بخشد.

­

در پاسخ به این سوال که آیا­بیش فعالی­درمانی هم دارد،می توان توضیح دادکه کودک بیش فعال­را حتما باید به یک روانشناس برد تا حرکات اصلاحی را به او آموزش دهد. اینگونه کودکان نیاز به توجه و تشویق بیشتری دارند. ما به والدین یاد می دهیم که هر وقت کودک بیش فعالشان رفتار آرام و خوبی انجام داد، به او جایزه و پاداش بدهند و کودک را به سمت رفتارهای آرام و باطمأنینه سوق بدهند. برخلاف تصور برخی از والدین و یا توصیه اطرافیان هرگز نباید کودکان مبتلا به­بیش فعالی­را به سمت ورزش های خشن و رزمی مثل کاراته و بوکس هدایت کرد.
وی در ادامه افزود:«کنترل بیش از حد کودک بیش فعال، طولانی شدن و عمیق تر شدن روند این بیماری را به دنبال دارد. به همین علت است که ما به خانواده ها توصیه می کنیم وقتی­کودک بیش فعالی ­دارند و فضای خانه شان هم اجازه نمی دهد که کودک به اندازه کافی فعالیت داشته باشد، او را بیشتر به پارک و فضاهای طبیعی ببرند. این گونه کودکان را باید به طور منظم به باشگاه های ورزشی برد تا بتوانند در روز چند ساعت ورزش کنند و انرژی آنها ­تخلیه شود.

­

­

­

چند نکته کلیدی برای تشویق کودکان به ورزش­

علاوه بر کاهش علائم بیش فعالی، کودکان از حضور در برنامه های روتین ورزشی و انجام فعالیت بدنی منفعت های دیگری هم می برند چون ورزش در موارد زیر نیز موثر است:
کنترل وزن و پیشگیری از چاقی
نگهداشتن چربی و قند خون در محدوده طبیعی
افزایش اعتماد به نفس و عزت نفس

­



نوع مطلب : ،
برچسب ها : روانشناس کودک,مشاوره کودک,مشاوره تلفنی کودک,مشاوره کودکان,مرکز مشاوره کودکان,مشاور کودک,مشاوره تلفنی کودک رایگان,روانشناسی کودک,کودکان بیش فعال,والدین,رفتار درمانی,عدم تمرکز و توجه,بیش فعالی,تربیت فرزند

امتیاز : :: نتیجه : 3 امتیاز توسط 10 نفر مجموع امتیاز : 30
تعداد بازدید مطلب : 91
[cb:post_continue_link]

­

­

پرورش کودک خلاق

­

خانواده يكي از عوامل بسيار مهم در رشد و پرورش خلاقيت کودکان محسوب مي گردد که نقش مهمي در شكوفايي خلاقيت هاي كودكان دارد. از آنجا كه كودك حساسترين مراحل رشد خلاقيت را در محيط خانه سپري مي‌كند، محيط مناسب خانوادگي، شيوه و نگرش‌هاي صحيح فرزندپروري در رشد و شكوفايي خلاقيت سهم مهمي ايفا مي‌كند.

­

ایجاد سوال در ذهن کودک

­

براي ايجاد سؤالات تازه در ذهن کودکتان، او را راهنمايي کنيد. آموزش به کودک بايد طوري باشد که او را به طرف پرسشهاي تازه هدايت کند. معلم بايد هنگام جواب دادن به سؤالات کودک، او را به سمت مهارتهاي جديد سوق دهد و از به کار بردن کلماتي مانند بله، خير، هرگز و امثال آن دوري کند. اين نوع جوابها نمي تواند ارتباط کاملي بين سؤالات کودک و معلومات قبلي او برقرار کند.

نظرخواهی از کودک

­

والدين و مربيان، نه تنها بايد درباره امور مربوط به کودک، بلکه درباره امور خانه و مدرسه نيز از او نظر خواهي کنند و عقايد او را مانند عقايد بزرگسالان در حضور خود، به بحث و گفتگو بگذارند .
­

احترام به عقاید کودک

­

به عقايد جديد و تازه کودکتان احترام بگذاريد. کودکاني که به نوعي خلاقيت آنها برانگيخته شده، روابط و مفاهيم را درک مي کنند. لذا والدين و مربيان آنها ممکن است به آنها توجه نداشته باشند و حتي گاهي او عقايد خود را چنان مطرح کند که بزرگسالان قادر به ارزشيابي و جايگزيني آنها نباشند. تشويق کودکان به ابرازعقايد جديد، مي تواند در رشد خلاقيت آنها موثر واقع شود .

آماده سازی فضای خانه

­

محيط خانه را به صورتي درآوريد كه در آن فعاليت، بازي و خنده به مقدار زيادي وجود داشته باشد. شما و كودكانتان سعي کنید كارها را به روش هاي جديد و جالب انجام دهيد. با تشويق و تأييد رفتار كودك و فراهم آوردن زمينه هاي مساعد و تدارك بازي هاي دلخواه او، قدرت تخيل و خلاقيت كودك را تقويت كنيد. خيال پردازيهاي كودكان را سرزنش نكنيد زيرا خلاقيت او را محدود مي سازيد.

­

حضور در مکان های عمومی

­

از مکان هاي جديد ديدن کنيد­ همراه با کودک به نمايشگاهها و موزه هاي مختلف و طبيعت زيبا برويد، اجازه دهيد او از نزديک مکان هاي گوناگون را شناسايي کند .

مراقبت و دخالت بیش از حد ممنوع

­

از مراقبتها و دخالتهاي بيش از حد در زندگي کودکان اجتناب کنيد. يکي از ويژگيهاي انسان خلاق اين است که تواناييش را خودش به کارمي اندازد . وظيفه والدين و مربيان اين است که اين قابليت را در او زنده نگاه دارند و به کودکان اجازه دهند بعضي اوقات مطابق سليقه خود اشياء را کشف کنند. مراقبتها و دخالتهاي زياد از حد بزرگسالان در زندگي و رفتارهاي کودکان، قابليت يادگيري مبتکرانه آنها را تضعيف مي کند .

درخواست همکاری از کودک

­

از کودکان بخواهيد که اشياء و امور نيمه تمام را تکميل کنند؛ از کودکان تقاضا کنيد تا جملات نا تمام و داستانهاي نا کامل، تصاوير و نقاشي هاي نيمه تمام و حتي اشياء ناقص را کامل نمايند. براي او اسباب بازي هايي بخريد که خودش بتواند آنها را به يکديگر متصل کند و با آنها مدلهاي مختلف خلق کند .

توسعه تحمل عقاید

­

تحمل عقاید تازه را توسعه دهید . مربیان باید عقاید تازه افراد خلاق را حمایت و بچه ها را تشویق به این عمل کنند .

لمس اشیا

­

اجازه دهيد اشيا را از نزديک لمس کنند. علاوه بر مشاهده اشيا لازم است کودک آنها را لمس کند زيرا مشاهده شيء به تنهايی کنجکاوي کودک را ارضا نمي کند. کودکاني که از لمس کردن اشيا محروم مي شوند توانايي لازم جهت کشف و اختراع را از دست مي دهند. مشاهده همراه با لمس اشيا، آنها را در بازي هاي خيالي، اختراعات و پاسخ گويي به آزمونهاي خلاقيت ياري مي دهد. به کودکان اجازه دهيد وسايل بي خطر خانه را لمس کند. خصوصا کودکان بيرون کشيدن وسايل آشپزخانه از داخل کابينتها و بازي با کاسه و قابلمه و بشقابها را بسيار دوست دارند .

­

اعطای آزادی

­

زمينه رشد خلاقيت در خانه زماني فراهم مي شود كه به كودكانتان آزادي زيادي بدهيد و به آنها به عنوان يك فرد احترام بگذاريد، از نظر عاطفي در حد اعتدال به آنها نزديك شويد و بر روي ارزشهاي اخلاقي و نه قوانين خاص تأكيد کنید.

پرورش حس کنجکاوی

­

حس کنجکاوي در کودکان را پرورش دهيد. براي اين امر، هيچ چيز مثل پاسخهاي صحيح و مناسب به پرسشهاي او موثر نيست. سؤال، در واقع انعکاس از ذهن تشنه اي است که مي خواهد با دريافت جواب از فردي که بهتر از او مي داند خود را سيراب کند، اگر چه احتياج، بايد فوراً برآورده شود اما کمي مکث بين سؤال و جواب، غالباً مي تواند افکار و ايده اي مفيد جهت مباحثه و گفت‌و‌گو به بار آورد .

تغییر گاه و بیگاه مسیر خانه

­

کودک را هميشه از يک مسير خاص به خانه نبريد. زماني که با او بيرون مي رويد، هنگام برگشتن به خانه به او توضيح دهيد که­ مي خواهيد از يک راه جديد به خانه برويد. او از اين طريق در مي يابد براي رسيدن به يک هدف راه هاي مختلفي وجود دارد .

سوال پرسیدن های مداوم

­

در مورد کاربردهاي مختلف يک وسيله خاص از کودکان سؤال کنيد. کاربرد ابزارها و وسايل مختلفي که را در خانه داريد، براي کودک شرح دهيد و از او بپرسيد: به نظر تو اين وسيله چه کاربردهاي ديگري مي تواند داشته باشد. به اين طريق شما ذهن کودک را مستعد مي کنيد.

آزمایش منظم عقاید

­

چگونگی آزمایش منظم عقاید را یاد بدهیم. یکی از هدفهای کاملا پذیرفته شده تربیتی این است که به بچه ها آزمون واقعیتها را آموزش دهیم تا تصویر واقعی از دنیایی که در آن زندگی می کنند بدست آورند .

­

ویژگی های کودکان خلاق

اغلب اوقات اگر كمي وقت و حوصله كنيم متوجه وجود خلاقيت در بچه ها مي شويم. بهترين زمان براي اطلاع از خلاقيت كودكان، تماشاي آنها به هنگام بازي است. خلاقيت عامل مهم بازي است. كودك را در حالي كه آزادانه و فارغ البال با مواد و اسباب بازيهايش سرگرم بازي است تماشا كنيد. كودكان خلاق اغلب براي هر يك از وسايل بازي خود موارد استفاده متفاوتي پيدا مي كنند و قبل از اينكه از وسيله اي به سراغ وسيله ديگر بروند از آن به انواع مختلف استفاده مي نمايند.
كودك خلاق اغلب از منابع خود به انواع و اشكال مختلف و گاه حيرت انگيز استفاده مي كند.ممكن است يك جعبه خالي براي كودك خلاق ارزشي به مراتب بيش از بهترين و پيچيده ترين اسباب بازيها داشته باشد. کودکان خلاق مي توانند با توجه به موقعيت و مکان خاص بازي را تغيير دهند، بازيهاي جديد ابداع کنند، مقررات خاصي وضع کنند، رهبري بازي را در دست گرفته و با سازمان بندي منسجم په به صورت فردي و چه به صورت گروهي بازي کنند.
بازي اين گونه افراد از تنوع و گوناگوني آکنده بوده و مي توانند با توجه به علايق خود و بازي کنان هدفهاي بازي را اعمال کنند. در مقابل کودکاني که از خلاقيت بي بهره بوده و يا خلاقيت کمي دارند در بازي ها نقش پيرو را به عهده گرفته، خود را ملزم به رعايت کامل مقررات بازي مي دانند، تخطي از قوانين را جايز نشمرده و بازي را بيشتر به عنوان وظيفه و کار تلقي مي کنند تا وسيله اي براي رشد، بنابراين سهم آنها از لذت بازي کمتر از کودکان خلاق است.
­كودكان خلاق اغلب با آب و تاب حرف مي زنند. ذكر جزييات يك ماجرا و به تفضيل سخن گفتن مي تواند نشانه قدرت خيال و تصور زياد باشد.
­شور و نشاط و مشغوليت هاي شديد جسماني دارند.
با دقت به اشيا و پيرامون خود مي نگرند.
­اشتياق به صحبت کردن درباره كشفيات با ديگران دارند

طلاق با کودکان شما چه می کند:

بسیاری از والدین نگران اثرات منفی طلاق بر روی کودکان خود هستند و برخی از آنها به همین خاطر از طلاق صر ف نظر می کنند. اهمیت زیادی دارد که والدین از میزان تأثیرات طلاق بر روی کودکان درک روشنی داشته باشند تا بتوانند از تأثیرات منفی آن بکاهند.

­این نکات را نباید از یاد ببرید:

۱) تأثیرات طلاق بر روی کودکان تأثیرات بالقوه ای هستند.

­۲) این تأثیرات در گروه های مختلف سنی کودکان متفاوت است.

­۳) میزان این تأثیرات به عوامل زیادی بستگی دارد که تقریبا تمام آنها در کنترل شما هستند.

­طلاق چه تاثیری بر روی کودکان می گذارد؟

احساس ناامنی و هراس از آینده:

طلاق غالبا احساس امنیت کودکان را کاهش داده و آنها را نسبت به آینده نگران می کند. به عنوان مثال: «آیا ما فقیر می شویم؟»، «آیا به حد کافی غذا خواهیم داشت؟» «آیا باید به یک مدرسه جدید برویم؟»، «آیا می توانم دوستانم را ببینم؟»

­ترس از ترک شدن :

پس ازطلاق کودک متوجه می شود که یکی از والدین دیگر در خانه نیست واز این می ترسد که دیگری نیز «ناپدید» شود و او را تنها بگذارد.

طردشدگی :

کودکان طلاق ممکن است احساس طرد شدگی کنند. یادمان باشد کودکان خود را در مرکز جهان می دانند و بنابراین هر اتفاقی که روی دهد به نحوی به آنها مربوط می شود.

­احساس گناه :

کودکان ممکن است به این نتیجه برسند که در طلاق والدین مقصر هستند و به خاطر حرفی که زده اند یا کاری که انجام داده اند این اتفاق روی داده است و بنابراین احساس گناه و شرمندگی می کنند. حتی نوجوانان پرخاشگر نیز ممکن است به این باور برسند که رفتار آنها در طلاق والدین نقش داشته است.

­ناتوانی :

کودکانی که خود را در اختلاف میان والدین مسئول می دانند فکر می کنند می توانند به اوضاع سروسامان بدهند و سعی می کنند «بچه بهتری» باشند. آنها تصور می کنند می توانند کاری انجام دهند که والدین مجدداً در کنار یکدیگر زندگی کنند. وقتی این اتفاق نمی افتد و نقشه های کودکان با شکست مواجه می شود آنها احساس ناتوانی و ناامیدی می کنند.

بلاتکلیفی :

مخرب ترین تأثیر طلاق بر روی کودکان زمانی روی می دهد که والدین در حضور آنها به تحقیر یکدیگر می پردازند. دراین مواقع کودکان احساس می کنند که باید جانب یکی از والدین را بگیرند و این کار برای آنها بسیار دشوار است.

از سوی دیگر کودکان تصور می کنند اگر از هیچکدام از والدین پشتیبانی نکنند ازسوی هردو رانده می شوند. کودکان در واقع در شرایط بغرنجی قرار می گیرند که درآن دوست داشتن پدر و مادر «کار اشتباهی»است!

­اندوه :

کودکان طلاق به شدت احساس اندوه و استیصال می کنند و اعتقاد دارند که دیگر عضوی از یک خانواده نیستند. در واقع احساس کودکان طلاق مشابه احساس کودکانی است که والدین خود را بر اثر بیماری یا تصادف از دست داده اند ولی به اندازه آنها مورد حمایت قرار نمی گیرند و ممکن است به شدت دچار افسردگی شوند.

اضطراب :

کودکان طلاق ممکن است احساس اضطراب کنند و خود را تحت فشار ببینند. به عنوان مثال احتمال دارد آنها وظایف بیشتری را در خانه برعهده بگیرند. در ضمن ممکن است یکی از والدین یا هر دو آنها از کودکان به عنوان مشاور استفاده کنند. در این مواقع کودکان که احساس می کنند بزرگ شده اند و دوست دارند کمک کنند اضطراب خود را پنهان می نمایند.

تنهایی :

کودکان طلاق ممکن است احساس تنهایی کنند و دل شان برای والدینی که از آنها جدا شده اند تنگ شود. معمولا والدینی که در کنار کودکان می مانند آنقدر گرفتار مشکلات خود هستند که به فرزندشان نمی رسند.

­احتمال دارد طلاق بر روی رابطه کودکان با همسالانشان نیز تأثیر بگذارد و کودکان در جاهای دیگر به دنبال آرامش بگردند و یا طرد شوند.

خشم :

خشم احساسی متداول درمیان کودکان طلاق است که در اثر عدم درک یا پذیرش این مسئله روی می دهد. کودکان گاهی خشم خود را نشان نمی دهند. خشم کودکان زمانی رواج پیدا می کند که دلایل طلاق روشن نباشد. در این مواقع کودکان به خاطر آنچه از نظر آنها «غیرضروری» است از والدین خود می رنجند.

­افسردگی :

افسردگی از تأثیرات مستقیم طلاق محسوب می شود و در واقع یک تأثیر ثانوی است که به دنبال اندوه، احساس تنهایی و طردشدگی به وجود می آید. افسردگی نشانه آن است که کودکان حمایت کافی برای رویارویی با مسئله طلاق دریافت نکرده اند.

چه باید کرد؟

اول از همه توجه داشته باشید که این تأثیرات تا چه حد ناشی از طرز تفکر فرزند شما در مورد خودش، والدین و طلاق می باشد. به همین دلیل شما باید با کودکان در مورد طلاق حرف بزنید و از میزان تأثیرات منفی آن بکاهید.

درضمن شما باید مراقب رفتارتان باشید و احساسات منفی خود را نسبت به همسرتان بروز ندهید.

­و سخن آخر اینکه فراموش نکنید برای فرزندتان وقت کافی بگذارید.

­




نوع مطلب : ،
برچسب ها : مشاوره تلفنی,مشاوره تلفنی کودک,روانشناس کودک,مشاوره کودک,مشاوره کودکان,مرکز مشاوره کودکان,مشاور کودک,مشاوره تلفنی کودک رایگان,روانشناسی کودک,کودکان طلاق,خشم,روان شناس,ترس,مدرسه,خانواده,والدین,اضطراب کودک

امتیاز : :: نتیجه : 3 امتیاز توسط 9 نفر مجموع امتیاز : 29
تعداد بازدید مطلب : 77
[cb:post_continue_link]
سه شنبه 26 تیر 1397 :: 20:12

­

­

بی اعتمادی کودکان

­

مساله بی اعتمادی در کودکان را میتوان به مساله شخصی تشبیه کرد که پاهایش قدرت و قوت ایستادن ندارند و برای اینکه در میان جمعی بایستد و شکست خود را عرضه دارند . دستپاچگی ، لکنت زبان ، خود را به آب و آتش زدن ، شکست و بست به راه انداختن همه از ویژگی آنها و حاکی از عدم اعتماد آنهاست .

­

کودکانی که به خود و یا والدین و مربیان اعتماد ندارند حالات و رفتارهای ویژه ای دارند که همه آنها حکایت از همین وضع و شرایط دارد .

­

جلوه و نمونه ها

­

کودکانی که اعتماد ندارند و یا اعتماد خود را از دست داده اند روحی شکست خورده دارند و شخصیت خود را از دست رفته و بی اعتبار می شناسند. جرأت انجام دادن کاری را ندارند، به پیش نمی روند از ترس آنکه مبادا خطری متوجه وجودشان شود.

­

اینان می کوشند در زندگی هرگز شکستی برایشان پدید نیاید و اگر شکست بخورند خود را می بازند و یا گناه خود را به گردن این و آن می اندازند. در آن مرحله و شرایطی نیستند که پای واقعه ای و مسئولیتی بایستند و از خود دفاع کنند و یا برای عدم موفقیت خود دلیل قابل قبولی ذکر کنند و علت دارند از این طریق خود را با شرایط محیط سازگار سازند.

­

در برخوردها و ارتباطات

­

کودکان بی اعتماد در برخوردها و ارتباطات بی اعتماد و سوءظن خود را به وجهی کامل نشان می دهند اگر از سوی کسی محبتی به او شود به آن به نظر تردید می نگرد و با خود می اندیشد که نکند زیر کاسه نیم کاسه ای باشد به روابط او با حالت تزلزل و بی اعتمادی مواجه می شوند. از معاشرت ها اصولا" وحشت دارند و می ترسند که نکند آسیبی متوجه شان شود و آنها که بزرگترند ترس این را دارند که نکند شخصیت شان در دیگران هضم شود.

­

احساس و تصورشان

­

کودکان بی اعتماد احساس و تصور شگفت آوری دارند. از جمله اینکه گمان دارند همه دشمن و بدخواه آنهایند. شخصیت شان فاسد و منحط است و می خواهند به آنها صدمه برسانند. گمان شان این است که در اجتماع مورد تعدی و اجحافند و حتما" باید به کسی وابسته شوند تا صدمه نبینند و چون فرد قابل اعتمادی برایشان نیست پس آسیب پذیری را برای خود قطعی می دانند.

­

احساس شان این است که تنهایند، تکیه گاهی ندارند، فرد قابل اعتمادی برایشان نیست، همه او را خوار و بی مقدار می شناسند، همه می خواهند او را اذیت کنند، و یا او را پلی برای سعادت خود قرار دهند اگر چه به بهای بدبختی او تمام شود.

­

خواسته ها و تمایل آنها

­

میل به جلب محبت از یکسو و میل به انتقام و عناد از سوی دیگر تضاد عمیقی در آنها پدید آورده است. دلشان می خواهد نظر و توجه دیگران را به سوی خود معطوف دارند زیرا به شدت نیازمند به لطف و عنایت دیگران هستند و میل به انتقام هم در اعماق وجودشان نهفته است و همه گاه انتقاد می کنند و رنجش و آزردگی خود را دوست دارند به نحوی بروز دهند.

­

نیاز به جلب محبت و روابط حسنه و عدم موفقیت در آنان آرامش شان را از آنها سلب کرده است و می خواهند دیگران به سراغ آنها آیند و به نحوی ثابت کنند و نشان دهند که دوستدار واقعی هستند، اعلام محبت شان را باور ندارند ولی می خواهند شرایطی پدید آید که آن را باور کنند و از بیم و تشویش و هراس نجات یابند و احساس ناامنی خود را سرکوب نمایند.

­



نوع مطلب : ،
برچسب ها : مشاوره تلفنی,مشاوره تلفنی کودک,روانشناس کودک,مشاوره کودک,مشاوره کودکان,مرکز مشاوره کودکان,مشاور کودک,مشاوره تلفنی کودک رایگان,روانشناسی کودک,بی اعتمادی در کودکان احساس ناامنی,کودکان بی اعتماد,روان شناس,ترس,علل بی اعتمادی در کودک,خانواده,والدین,شکست

امتیاز : :: نتیجه : 3 امتیاز توسط 10 نفر مجموع امتیاز : 30
تعداد بازدید مطلب : 87
[cb:post_continue_link]
سه شنبه 26 تیر 1397 :: 7:31

­

­

­

پرخاشگری و خشونت در کودکان

­

پرخاشگري معمولا از زماني در كودك آغاز مي‌شود كه كودك توانايي بروز رفتارهاي خشونت‌آميز را داشته باشد، بنابراين از 2 سالگي كودكان مي‌توانند براحتي اين رفتارها را از خود بروز دهند.
شدت اين رفتار در پسران بيش از دختران است و به طور كلي اضطراب نيز در كودكان زير 5 سالي كه از خود خشونت بروز مي‌دهند، ديده مي‌شود. به طور كلي پرخاشگري كودك مي‌تواند متاثر از چند عامل مختلف باشد. وقتي عوامل محيطي باعث بروز پرخاشگري مي‌شوند.
يكي از عوامل بروز اين رفتار، دلايل اكتسابي است كه آن نيز متاثر از چند عامل است:
مشاهده رفتارهاي خشونت‌آميز
مشاهده فيلم‌هاي خشونت‌آميز
استفاده از بازي‌هاي خشونت‌آميز
شرطي شدن كودكان
در اين خصوص نيز بايد گفت اگر يك كودك از خود رفتار ناشايست خاصي انجام داد. براي درمان فقط به آن رفتار توجهي نكنند و با بقيه رفتارها به شكل ديگري برخورد كنند. گاهي در صورتي كه رفتار كودك منطقي باشد، مي‌توان خواسته‌هاي كودك را برآورد، اما بايد در مقابل غيرمنطقي‌ترين رفتارهاي كودك كه به شكل بهانه‌گيري بروز مي‌كند، والدين خاموش شوند. بيماري‌هاي جسمي و رواني مي‌توانند منشأ پرخاشگري شوند.
اين گروه از بيماري‌ها نيز كه موجب پديد آمدن رفتار پرخاشگري كودكان است، به چند دسته‌ تنوع تقسيم‌بندي مي‌شوند:
بيش‌فعالي
معلوليت‌هاي جسمي شديد
معلوليت جسمي خفيف
­

­

بررسي علل پرخاشگري

­

­

­

علائم رفتارهاي پرخاشگري در گروه‌هاي سني مختلف، متفاوت است. به عنوان مثال ممكن است رفتار پرخاشگري در كودكان 2 تا5 سال با گريه‌هاي شديد، زد و خورد با والدين و اطرافيان، پا كوبيدن و كوبيدن سر به ديوار و خود زني همراه باشد. در دوران مدرسه نيز عمده خشونت در مقابل همسالان بروز مي‌كند. در اين دوران، حجم گريه‌ها كاهش مي‌يابد. در دوران بلوغ نيز عمدتا رفتارهاي خشونت‌آميز مي‌تواند تبديل به يك نوع افسردگي شود. در اين دوران، اين رفتارها مي‌تواند به 2 گروه كاملا آرام در خود فرو رفته با علائم افسردگي يا رفتارهاي كاملا خشونت‌آميز به شكل زد و خورد بروز كند.
چنانچه اين رفتارها منشأ بيماري‌هاي رواني داشته باشند، احتمال خودكشي در اين افراد زياد است. همچنين امكان دارد از اواخر دوران تحصيلي راهنمايي يا اوايل دوران دبيرستان اين خشونت‌ها به بزهكاري تبديل شود. در اين دوران، اين كودكان اگر با همسالان نامناسب آشنا شوند، وارد گروه‌هايي مي‌شوند كه سرگرمي‌شان بزهكاري، سرقت، كيف‌قاپي و... است. بنابراين شناخت و ريشه‌يابي علت يا علل پرخاشگري، بسيار حائز اهميت است چرا كه با شناخت اين عوامل مي‌توان از ميزان و شدت پرخاشگري كودكان كاست.
نكته درخور توجه اين است كه خانواده‌ها بايد از دوران دبستان بويژه پايه اول ابتدايي متوجه رفتارهاي فرزندانشان باشند و چنانچه رفتاري مانند ناخن جويدن، شب‌ ادراري، گريه‌هاي نامناسب، ترس، لرزش خفيف جسمي يا گفتاري در فرزندشان مشاهده كردند، هرچه سريع‌تر به روان‌شناس مراجعه كنند تا از ايجاد رفتارهاي خشونت‌آميز جلوگيري كنند.

­




نوع مطلب : ،
برچسب ها : مشاوره تلفنی,مشاوره تلفنی کودک,روانشناس کودک,مشاوره کودک,مشاوره کودکان,مرکز مشاوره کودکان,مشاور کودک,مشاوره تلفنی کودک رایگان,روانشناسی کودک,پرخاشگری در کودکان,خشونت در کودکان,بیش فعالی,روان شناس,خشونت در کودک,علل پرخاشگری در کودک,خانواده,والدین

امتیاز : :: نتیجه : 3 امتیاز توسط 10 نفر مجموع امتیاز : 30
تعداد بازدید مطلب : 85
[cb:post_continue_link]

فرزند درس خوان

­

وقتی موضوع تحصیل بچه ها به میان می آید، پدر و مادران اغلب افراط یا تفریط را پیشه می کنند؛ یا نسبت به این مسئله بی توجه هستند یا بیش از حد نگران.

چگونه می‌توانیم به طور همزمان به موفقیت و رشد و شکوفایی فرزندانمان کمک کنیم؟ متخصصان به ما کمک می‌کنند تا به شکل درست در این زمینه رفتارکنیم.

کمک به علاقه کودک به یادگیری

کودک از همان اوان کودکی، میل به یادگیری را نشان می‌دهد؛ بدنش را لمس می‌کند، و بعد اشیایی که در اطرافش وجود دارند را در دستانش می‌گیرد. اولین نقشی که والدین در این زمینه دارند این است که به این کنجکاوی طبیعی کمک کنند. این کمک خیلی زود از سنین بسیار پایین آغاز می‌شود.

دونالد وینیکوت، متخصص اطفال و روان‌درمانگر انگلیسی­از یک بازی که آن‌را «معرفی­اشیاء» می‌نامد، صحبت می‌کند: اشیاء را به کودک نشان می‌دهید و در عین حال نام آنها را همراه با لبخند بر زبان می‌آورید، سپس به او اجازه می‌دهید آن‌را در دستانش بگیرد. بعد‌ها وقتی کودک بزرگتر شد مثلا طی سفر یا بازدید از موزه‌ها او را به فرهنگ علاقه‌مند می‌کنید…­

کودک باید ایفاگر نقش بماند و پدر و مادر در تکامل و پیشرفتش از او حمایت کنند.

نقش معلم را برایش ایفا نکنید

در مهد کودک و دوران ابتدایی، بین نقش والدین و معلم تقریبا تفاوتی وجود ندارد: برای کودک کتاب می‌خوانند، شمردن را به او یاد می‌دهند و او را تشویق می‌کنند نقاشی بکشد… اما لازم است همگام با رشد کودک، نقش والدین و معلمان از یکدیگر مشخص شود. این بدان معنا نیست که خود را از آموزش به کودک منع کنیم بلکه از ایفاکردن نقش معلم خودداری کنیم. چنانچه خواسته شما از فرزندتان بیش از حد باشد و همه چیز حالت­تربیتی و آموزشی داشته باشد، قطعا این خطر وجود دارد که او را نسبت به هر گونه یادگیری دلزده کنید.

علاوه بر آن، در رابطه پدر و مادر- فرزندی،­رابطه عاطفی­از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. پدر یا مادر می‌خواهند آمال و آرزوهای خود یا روند دوران تحصیلی خودشان را در مورد دختر یا پسرشان پیاده کنند. فرزند برای آنکه نسبت به پدر و مادر و معلمش «وفادار» بماند، سعی می‌کند خواسته آنان را عملی کند و در این‌صورت احتمال دارد دچار­تعارض­شود.

علاقه

­‌برای یک کودک، علاقه داشتن به تحصیل او به معنای علاقه داشتن به خود او است.اما زندگی تحصیلی او در کتاب و دفترش خلاصه نمی‌شود. صحبت در مورد مدرسه این فرصت را به او می‌دهد تا در مورد دوستانش، معلمان، فعالیت‌هایش، مشکلاتش، رویاهایی که در مورد شغل آینده‌‌اش در سر دارد و… با او گفت‌ وگو کنید.

خصوصیات او را بشناسید

از طریق این­گفت‌وگوها، پدر و مادر موفق می‌شوند به علائق، نقاط ضعف و قوت فرزندشان پی ببرند. به عبارتی، فرزند خود را همانگونه که هست بشناسند، نه آنگونه که تصور می‌کنند هست یا می‌خواهند باشد. بدین‌ترتیب­از تحمیل خواسته‌های شخصی و روند تحصیلی خود به او خودداری می‌کنیم.

اهداف مشخصی را با او تعیین کنید

موفقیت تحصیلی کودک شامل «قراردادی» است که بین او و والدینش گذاشته می‌شود و بر مبنای اهدافی مشخص و قابل‌دسترس است؛ مثلا «در این ساعت باید کارهایت را انجام داده باشی»، «قبل از اینکه دوباره بهت سر بزنم، باید برنامه‌ای بریزی و نوشتنی‌هایت را نوشته باشی»، «قبل از پایان ۳ماه، در این درس باید پیشرفت کرده باشی» و… موعد مقرری که هریک از طرفین باید آن‌را رعایت کنند کمک می‌کند تا­کودک کنترل زمان را یاد­بگیرد و کارش را به‌طور سازنده و با انگیزه دنبال کند.

درس خواندن را برایش معنادار کنید

برای آنکه کودک برای درس خواندن انگیزه داشته باشد و احساس مسئولیت کند باید درک کند که­برای پدر و مادرش درس نمی‌خواند بلکه این کار را برای خودش انجام می‌دهد تا به­هدفی شخصی دست یابد. همچنین او باید قادر باشد بین زندگی کنونی‌‌اش به‌عنوان دانش‌آموز و زندگی آینده‌‌اش به‌عنوان فردی بزرگسال ارتباط ایجاد کند و از کودکی برنامه یا­رؤیای شغل آینده‌‌اش را در ذهن بپروراند.«می‌خواهی یک دامپزشک بشوی؟ درس علوم خیلی برایت مهم است»، «یک خبرنگار بزرگ؟ یادگیری زبان‌های خارجی به تو کمک می‌کند»… البته این بدان معنا نیست که او را دربند برنامه‌ای دست نیافتنی و غیرعینی کنید بلکه به او کمک کنید تا به تلاش‌هایی که مدرسه از او می‌خواهد، معنا ببخشد.

برای انجام تکالیف محیط مناسبی برایش فراهم کنید

بستگی به انتخاب خود کودک دارد؛ داخل آشپزخانه، داخل اتاقش یا مکانی که همه افراد خانواده دور و بر او هستند… . بعضی از بچه‌ها بیشتر از بچه‌های دیگر نیاز دارند تا با حضور والدینشان احساس حمایت کنند. اما در کل، هر چه کودک بزرگ‌تر شود، برای انجام تکالیفش بیشتر به تنهایی نیازدارد. بنابراین روش درست، آن است که از این استقلال حمایت کنیم: برای آنکه مطمئن شوید تکالیفش را انجام داده­او را «نپایید» بلکه نشان دهید که به او اعتماد دارید؛ در عین حال نشان دهید که برای پاسخگویی به سؤالاتش در دسترس و مراقب ادامه روند تحصیلی‌‌اش هستید.

نقاط قوتش را بازشناسید

اغلب پدر و مادرها در حالی‌که فراموش می‌کنند نقاط قوت فرزندشان را بشناسند، روی نمرات بد او تمرکز می‌کنند. زبان، هنرهای تجسمی، جغرافی، ورزش و…، هیچ درسی نباید بی‌ارزش شمرده شود. همچنین می‌توان از طریق دروسی که فرزندتان بر آنها تسلط دارد، او را به سمت دروسی که در آنها مشکل دارد سوق دهید؛ علاقه او به هنرهای تجسمی فرصتی است تا او را به تاریخ علاقه‌مند کنید.­علاقه او به ورزش باعث می‌شود تا در مورد­نیرو، زمان و فاصله با او صحبت کنید و اهمیت ریاضی را به او نشان دهید.

والدین می توانند از­مشاوران متخصص­روانشناس کودک­برای بهینه کردن­روش های تربیتی کودک­از طریق­مشاوره حضوری­و­مشاوره غیر حضوری­مانند­مشاوره تلفنی استفاده کنند .




نوع مطلب : ،
برچسب ها : روانشناسی کودک,فرزند درس خوان,چگونه فرزند درس خوان داشته باشیم,چگونه فرزند درس خوانی داشته باشیم,داشتن فرزند درس خوان,تشویق فرزند به درس خواندن,ترغیب فرزند به درس خواندن,درس خواندن فرزند,مشاوره تلفنی,مشاوره آنلاین

امتیاز : :: نتیجه : 3 امتیاز توسط 5 نفر مجموع امتیاز : 15
تعداد بازدید مطلب : 102
[cb:post_continue_link]

­

نکاتی در زمینه رفتار با کودکان پیش دبستانی و اول ابتدایی


جدا شدن از آغوش گرم مادر و پدر و آغاز زندگی مستقل و ورود به جامعه ای بزرگتر از خانه ، برای اکثر بچه ها سخت و دشوار است و همراه با دلهره و ترس و اضطراب است ، اما چاره ای نیست. راهی است که باید همه آن را طی کنند. البته برای پدر و مادر هم سخت است. باید فرزندشان را در مدرسه بگذارند و تنها به خانه بازگردند. شش تا هفت سال لحظه به لحظه با هم بودن و وابستگی ، اکنون دور شدن از یکدیگر، آن هم به مدت سه تا چهار ساعت در روز….

ما آیا می توانیم به خاطر این احساسات فرزندمان را به مدرسه نبریم ؟ امکان ندارد.

باید با این وابستگی ها مبارزه کرد اما چگونه ؟ اگر می خواهید پاسخ سؤالتان را بیابید این مقاله را با دقت مطالعه کنید.

اصولاً بچه هایی وابستگی شدید به پدر و مادر­و خانه شان دارند که در دوران قبل از مدرسه از پدر و مادر لحظه ای جدا نشده باشند . یعنی پا به­مهد کودک­و کودکستان نگذاشته باشند. معمولاً این بچه ها به هنگام مدرسه رفتن مشکل دارند، اما بچه هایی که از قبل ، به دلیل شاغل بودن مادر و یا دلایل دیگر نیمی از اوقات خود را در­مهد کودک­ها گذرانده باشند به راحتی روز اول مدرسه را می پذیرند و از والدینشان جدا می شوند. پس می توان نتیجه گرفت که­مهد کودک­می تواند مفید باشد. در حالی که بسیاری از والدین از گذاشتن فرزندشان در­مهد کودک­ها واهمه دارند و می ترسند.

بچه ها با رفتن به­مهد کودک­سریع تر طعم استقلال را می چشند و اصولاً این بچه ها اعتماد به نفس بیشتری دارند. بهترین سن برای ورود به­مهد کودک­سه تا چهار سالگی است. اگرچه یک مادر شاغل مجبور است فرزندش را زودتر به­مهد کودک­بفرستد.

حال اگر شما کودکی دارید که­هرگز به­مهد کودک­نرفته و رفتن به مدرسه اش نیز نزدیک است به شما پیشنهاد می کنیم برای این که او و شما­ به راحتی مدرسه را بپذیرد و خاطره ای خوش برای خود و شما به وجود آورد این چند نکته را به خاطر بسپارید :

1)­­­­ ­به هنگام ثبت نام ، فرزندتان را با خود به همراه ببرید، تا او با محیط مدرسه آشنا شود. حتی در
صورت امکان کلاس او را نشان دهید. اجازه دهید دقیقه ای بر روی صندلی و نیمکت بنشیند. خوشبختانه در ایران یک روز قبل از آغاز مدارس "روز شکوفه ها" نام دارد. یعنی بچه های پیش دبستانی و کلاس اولی ها به مدرسه می روند و با مدیر و معلم و مدرسه آشنا می شوند و صف بندی در حیاط را یاد می گیرند و همکلاسی های خود را می شناسند.

2)­­­­ ­از مدرسه خودتان و خاطرات خوبتان برای او تعریف کنید. حتی اگر خاطره ای خوب هم از مدرسه ندارید ، در برابر فرزندتان ابراز نکنید و همیشه از مدرسه تعریف و تمجید کنید. روز اول مدرسه رفتنتان را حتی اگر به یاد هم نمی آورید با خاطره ای خوش از مدرسه برای کودک دلبندتان توصیف کنید. به هر صورت هیچ گاه فرزندتان را از محیط مدرسه و معلم و ناظم و مدیر نترسانید. آنان را افرادی دوست داشتنی و مهربان جلوه دهید. هیچ گاه از­تنبیه بدنی­در مدرسه حتی اگر به سرتان آمده برای فرزندتان حرفی نزنید. به طور کلی او را آماده مدرسه کنید و تصویری زیبا و دوست داشتنی از مدرسه ، معلم و ناظم در ذهن او تداعی کنید.

3)­­­­ استقلال و متکی بودن به خود را در او زنده کنید.

4)­­­­ داستان هایی برای فرزندتان بخوانید که مضمون آن رفتن به مدرسه و موفق شدن باشد.

5)­­­­ روز اول حتماً به همراه فرزندتان به مدرسه بروید. او را تنها رها نکنید. با ملایمت رفتار کنید. در صورت امکان با روپوش مدرسه از او عکس بگیرید. او را تشویق به مدرسه رفتن کنید. شاید لحظات اول و روزهای اول بی تابی کند اما با صبر و حوصله رفتار کنید.

6)­­­­­ ­شب او را زود بخوابانید . صبحانه ای که دوست دارد به او بدهید و سپس او را به مدرسه بفرستید.

7)­­­­ اگر خودتان نیز نگران دوری فرزندتان هستید و دست کمی از او ندارید ، هیچ گاه در برابرش ابراز نکنید بلکه به او بفهمانید از مدرسه رفتن فرزندتان خوشحال هستید. حتی از این که او آن قدر بزرگ شده که به مدرسه برود افتخار می کنید.

8)­­­­ در نهایت از معلم و مشاور مدرسه می توانید کمک بگیرید. مطمئن باشید مدرسه ، محیطی امن و سالم برای فرزندتان است و معلمان و دیگر اعضای مدرسه با آغوشی باز فرزندتان را می پذیرند و آنها را به مدرسه عادت می دهند. پس با خیالی آسوده فرزندتان را به مدرسه بفرستید . خدا به همراهش باشد.

والدین می توانند از­مشاوران متخصص­روانشناس کودک­برای بهینه کردن­روش های تربیتی کودک­از طریق­مشاوره حضوری­و­مشاوره غیر حضوری­مانند­مشاوره تلفنی استفاده کنند .




نوع مطلب : ،
برچسب ها : با کودک پیش دبستانی چگونه رفتار کنیم,مشاوره انلاین,تربیت کودک کلاس اولی,مشاوره تلفنی,روانشناسی کودک

امتیاز : :: نتیجه : 3 امتیاز توسط 5 نفر مجموع امتیاز : 15
تعداد بازدید مطلب : 101
[cb:post_continue_link]
چت باکس

نام :
وب :
پیام :
4+2=:
 
(بارگزاري مجدد)
اعضای سایت
تبادل لینک هوشمند
عنوان لينك
توضيحات :
آدرس لينك
كد امنيتي

آمار سایت
  • کل مطالب ارسالی : 25
  • کل نظرات ارسالی : 0
  • تعداد کل کاربران : 0
  • بازدید امروز : 14
  • بازدید دیروز : 1
  • بازدید هفته : 15
  • بازدید این ماه : 31
  • بازدید سال : 3904
  • بازدید کل : 3904
امکانات جانبی
.
.
.